EP review BEECH by ZEF-Magazine.nl

Tekst: Niena Bocken

CUDA, een explosief experiment in de redneck razernij. Limburg’s enige echte cowpunkband CUDA brengt deze maand een nieuwe EP uit: ‘BEECH’ Het is het vervolg op hun full-length ‘How ‘bout a ’92’, die in 2013 werd uitgebracht en zeer goed ontvangen werd. Wat kunnen we verwachten van de opvolger in EP vorm?

Deze EP verwelkomt de luisteraar met een stel kakelende beestjes, wat al spanning oproept, want we weten dat we hier allerminst naar een vredige band gaan zitten luisteren. Die spanning is terecht, want al snel veranderen de beestjes in één grote exploderende plofkip wanneer de heren het intro inzetten met een luid gebrul, gegier en geroffel dat even uitklinkt. Net als je denkt dat het nummer, genaamd Cockadoodledoo door zal denderen, wordt er een enkel gitaarriffje ingezet dat aankondigt dat je je schrap moet gaan zetten voor een rodeo, en die komt er. Deze track doet denken aan de vroegere punk uit de 70’s, mede door de zich steeds herhalende gitaarriffs die veelal staccato worden gespeeld. Ook de drums worden versimpeld tot een naar hoempa riekend schema, wat bij deze muziek natuurlijk ook past. Dat maakt ook dat het snel catchy wordt en zich vooral ook goed leent voor sing-a-long stukken. De band maakt ook dankbaar gebruik van veel backing vocals, wat het krachtig maakt. Nu weet ik niet of dát het is, maar ik moet ook aan Dropkick Murphy’s denken als ik zo zit te luisteren. De band heeft sinds kort van zanger gewisseld, wat me deed benieuwen naar de invloed daarvan op het geheel. Niets doet teleurstellen; deze vocalen, die doen denken aan die van GBH’s Colin Abrahal maar dan met iets minder heesheid en iets meer brulgorgel, kunnen dit geweld mákkelijk aan. En dat is maar goed ook, want hoewel de sound van CUDA hier wat gladjes is afgeveild, blaast de band nog eens zo hard en smerig live. Ook wanneer er wat cleaner wordt gezongen met wat hogere tonen -hetzij zo lijkt met wat megafoon-effect erover-, klinkt dat erg lekker, zoals in het nummer Bucksking Joe. Dit nummer is wat meer thrashy, er wordt in de coupletten over de muziek heen gepraat. De refreinen lenen zich goed voor sing-a-longs, wat de band ook lijkt te triggeren met een hoop ‘hey’s’ en ‘ho’s’, niet alleen in dit nummer, dat me overigens erg doet denken aan Hellyeah’s ‘Sangre por sangre’.

Benzedrine Dragsterboy is meer verwant aan de stijl die Peter Pan Speedrock vaak aanhoudt en is het snelste nummer op de EP. Het lijkt een sprintwedstrijd waarin her en der flink gestruikeld wordt, maar dan wel op het ritme. Voor punkliefhebbers en snelheidsfanaten een erg prettige track!

Dan is Bourbon Boogie even bijtank tijd. Nou, dat wordt dan wel snel drinken, want hoewel dit bluesrock-achtige nummer wat snelheid terugneemt, is het een erg energiek en afwisselend zuipavontuur met  veel verschillende stukken waarin solo’s, improvisaties en opmaten niet worden geschuwd. Een paar keer denk ik dat het nummer zal stoppen, maar dan wordt er weer een nieuwe fles aangebroken waaruit net weer een andere mix stroomt. Er komt zelfs een orgel aan te pas! Dit is een erg welkome afwisseling, en geeft een extra bite aan de bourbon (boogie). Het idee dat deze band op Bospop zou staan, vind ik plots helemaal geen gek idee. Bluespunk, kan best! Ook het laatste nummer Bad Man zie ik daar in een stomende tent gespeeld worden. Dit nummer klinkt, en dat komt niet door de titel, wat volwassener dan de eerste twee nummers, maar dat komt misschien omdat er wat meer tempowisselingen zijn en minder uitdrukkelijke rodeo-riffs, waarmee de track meer richting rock gaat dan naar punk. Potverdorie, na 5 nummers heeft CUDA je helemaal wild gemaakt!

 

De koe-bij-de-hoorns-samenvattende: lekkere drumfills, strakke gitaarriffs, zeer energieke samenzang en hoewel de muziek van CUDA hier op het eerste gezicht de indruk wekt dat het vooral veel van dezelfde rodeo razernij is, levert de band met deze EP 5 zeer van elkaar variërende tracks af. Thematiek blijft op zijn redneck’s: drank, drugs, dragracers en golddiggers. De productie van deze EP lijkt wat droger en wat netter afgeveild dan de vuige en smerige sound op hun debuut ‘How ’bout a 92′ , maar de band lijkt daarnaast volop in ontwikkeling met nieuw experiment en een sterke vocale bezetting, waarbij de CUDA signatuur op geen enkele track verloren gaat en de band nog altijd even authentiek het statement maakt dat dit serieuze redneck terreur is die alle landbouwgrond laat trillen!

CUDA - BEECH (jpg voor recensies)

No Comments

Leave a Reply