All posts in June 2016

Review BEECH by CamielMusic.nl

Album recensie: CUDA – Beech

Huzza! CUDA is terug en dat is heel fijn nieuws!

CUDA - bandphoto (Mobile)

De band die bekend staat om hun enorm energieke cowpunk sound heeft wel een redelijk grote verandering moeten ondergaan. De nieuwe frontman, Jeroen Strous, laat gelukkig horen dat er eigenlijk vrij weinig is veranderd aan de unieke stijl die deze band steeds laat horen! Nadat de mannen in 2013 een volledig album te hebben uitgebracht was het nu uiteraard tijd voor een EP. Nieuwe ronde, nieuwe kansen. Uiteraard sta ik er ook weer voor open om dit te horen en erover te schrijven! Na hun zeer eigen versie van een nummer van Carboon, ‘T Gevaor’ om precies te zijn, keek ik zeer zeker uit naar hun eigen nummers.

Te beginnen met ‘Cockadoodledoo’. Lekker kalm, een stel kakelende kippen en een haan wat krijst, is het daarna gewoon gas geven zoals we CUDA ook kennen. Deins nergens voor terug! Er zit een heel catchy deuntje in, vanwege de banjo, en natuurlijk een stuk waar iedereen aan mee kan doen, dit komt mede door de energieke samenzang die zeker eruit springt. Goed begin!!! ‘Buckskin Joe’ start met een fijne knal op de drums, gierende gitaren en een uitnodigende ‘HEY’. Verder zingt Jeroen waarschijnlijk door een megafoon waardoor het geheel toch, logischerwijs, een hele andere sound krijgt! Ook dit is zo’n nummer waar alles gegeven wordt en ook écht keihard kan worden gerockt! Gierend gitaarwerk, een uithaal en een drumpartij: dé start van ‘Benzidrine Dragsterboy’. Daarna is het een en al gas geven en keihard rammen! Zonder twijfel het snelste nummer van de EP en ik zie hier zonder meer een flinke mosh pit onstaan (mocht deze nog niet geweest zijn….). Nummer 4 is ‘Bourbon Boogie’. Logischerwijs dienen de heren ook soms een kleine ‘pauze’ te pakken. Deze track is een stuk rustiger maar qua stijl zal het nooit veranderen. Je proeft CUDA - BEECH EP Cover (Mobile)(leuke woordgrap al zeg ik het zelf) dat hier wat bluerock in zit en ook die stijl past goed bij de heren. Tevens… Een orgel? Wow nice!!! De afsluiter ‘Bad Man’ begint met weer wat uptempo gitaren en een lekker ritme op de drums. Naarmate het nummer vordert wordt het ook steeds beter en beter. Wat ook al bij de eerste track op viel is de samenzang en hier is dat ook een hele dikke plus! Rauw maar zo vol energieke rock sound. Hier is de punk wellicht iets op de achtergrond verdwenen maar het maakt dit alles niet minder CUDA. Geen rust, het blijf knallen, het is top!

CUDA mag blij zijn met deze 5 nummers. Het is een afwisseling van die heerlijke punk met vleugjes rock én ook wat blues erbij. Het is niet om even rustig te luisteren want je zult er absoluut niet op stil kunnen zitten of laat staan: stil staan! Het is vaak moeilijk om na een verandering in een band, zeker een zanger, om dan sterk terug te komen/door te gaan. Deze mannen doen het gewoon! Ik sluit af waarmee ik begon: HUZZA!

BEECH review by McSharq.nl

Tekst door: Sharik “MCSharQ” Derksen.

CUDA is Back!

CUDA - BEECH (jpg voor recensies)

En zo zou de SharQ Bite al kunnen eindigen want meer dan dat valt er echt niet aan toe te voegen. De band uit het zuiden maakt met hun EP Beech weer een bazen plaat. Met de verandering van frontman, nu Jeroen Strous, moest er natuurlijk nieuw werk komen om de komende zomer en najaar shows bij te staan. Beech is met vijf nummers een prima uithangbord hiervoor.

Rudy, Bass, Mike en nu dus Jeroen beginnen met Cockadoodledoo lekker aan de EP. De sound is niet heel erg veranderd en dat is maar goed ook want de heren weten altijd heerlijk te rocken onstage. Als je hoofd nog vast zit aan het eind van de show heb je iets niet begrepen. De gitaarklanken vliegen je weer om de oren en Buckskin Joe doet daar lekker in mee. Maar om echt op speed te komen is Benzedrine Dragsterboy een heerlijk uptempo nummer. Raampjes open en vol gas over de snelweg. Om even op adem te komen weerklinkt Bourbon Boogie. Een stevig en straf snelheid komt vanuit de drummer waaroverheen de bass en gitaar in het gareel blijven. Het is de langste track op de plaat met iets over vier minuten en breekt wel het tempo van de plaat iets.

Gelukkig wordt er afgesloten met Bad Man, het nummer welke het tempo terugbrengt. Beech is vanaf 14.6 te beluisteren via de bekende wegen! Dus eerst even weekendje Pinkpoppen en dan afterparty met CUDA! Huzza!

EP review BEECH by ZEF-Magazine.nl

Tekst: Niena Bocken

CUDA, een explosief experiment in de redneck razernij. Limburg’s enige echte cowpunkband CUDA brengt deze maand een nieuwe EP uit: ‘BEECH’ Het is het vervolg op hun full-length ‘How ‘bout a ’92’, die in 2013 werd uitgebracht en zeer goed ontvangen werd. Wat kunnen we verwachten van de opvolger in EP vorm?

Deze EP verwelkomt de luisteraar met een stel kakelende beestjes, wat al spanning oproept, want we weten dat we hier allerminst naar een vredige band gaan zitten luisteren. Die spanning is terecht, want al snel veranderen de beestjes in één grote exploderende plofkip wanneer de heren het intro inzetten met een luid gebrul, gegier en geroffel dat even uitklinkt. Net als je denkt dat het nummer, genaamd Cockadoodledoo door zal denderen, wordt er een enkel gitaarriffje ingezet dat aankondigt dat je je schrap moet gaan zetten voor een rodeo, en die komt er. Deze track doet denken aan de vroegere punk uit de 70’s, mede door de zich steeds herhalende gitaarriffs die veelal staccato worden gespeeld. Ook de drums worden versimpeld tot een naar hoempa riekend schema, wat bij deze muziek natuurlijk ook past. Dat maakt ook dat het snel catchy wordt en zich vooral ook goed leent voor sing-a-long stukken. De band maakt ook dankbaar gebruik van veel backing vocals, wat het krachtig maakt. Nu weet ik niet of dát het is, maar ik moet ook aan Dropkick Murphy’s denken als ik zo zit te luisteren. De band heeft sinds kort van zanger gewisseld, wat me deed benieuwen naar de invloed daarvan op het geheel. Niets doet teleurstellen; deze vocalen, die doen denken aan die van GBH’s Colin Abrahal maar dan met iets minder heesheid en iets meer brulgorgel, kunnen dit geweld mákkelijk aan. En dat is maar goed ook, want hoewel de sound van CUDA hier wat gladjes is afgeveild, blaast de band nog eens zo hard en smerig live. Ook wanneer er wat cleaner wordt gezongen met wat hogere tonen -hetzij zo lijkt met wat megafoon-effect erover-, klinkt dat erg lekker, zoals in het nummer Bucksking Joe. Dit nummer is wat meer thrashy, er wordt in de coupletten over de muziek heen gepraat. De refreinen lenen zich goed voor sing-a-longs, wat de band ook lijkt te triggeren met een hoop ‘hey’s’ en ‘ho’s’, niet alleen in dit nummer, dat me overigens erg doet denken aan Hellyeah’s ‘Sangre por sangre’.

Benzedrine Dragsterboy is meer verwant aan de stijl die Peter Pan Speedrock vaak aanhoudt en is het snelste nummer op de EP. Het lijkt een sprintwedstrijd waarin her en der flink gestruikeld wordt, maar dan wel op het ritme. Voor punkliefhebbers en snelheidsfanaten een erg prettige track!

Dan is Bourbon Boogie even bijtank tijd. Nou, dat wordt dan wel snel drinken, want hoewel dit bluesrock-achtige nummer wat snelheid terugneemt, is het een erg energiek en afwisselend zuipavontuur met  veel verschillende stukken waarin solo’s, improvisaties en opmaten niet worden geschuwd. Een paar keer denk ik dat het nummer zal stoppen, maar dan wordt er weer een nieuwe fles aangebroken waaruit net weer een andere mix stroomt. Er komt zelfs een orgel aan te pas! Dit is een erg welkome afwisseling, en geeft een extra bite aan de bourbon (boogie). Het idee dat deze band op Bospop zou staan, vind ik plots helemaal geen gek idee. Bluespunk, kan best! Ook het laatste nummer Bad Man zie ik daar in een stomende tent gespeeld worden. Dit nummer klinkt, en dat komt niet door de titel, wat volwassener dan de eerste twee nummers, maar dat komt misschien omdat er wat meer tempowisselingen zijn en minder uitdrukkelijke rodeo-riffs, waarmee de track meer richting rock gaat dan naar punk. Potverdorie, na 5 nummers heeft CUDA je helemaal wild gemaakt!

 

De koe-bij-de-hoorns-samenvattende: lekkere drumfills, strakke gitaarriffs, zeer energieke samenzang en hoewel de muziek van CUDA hier op het eerste gezicht de indruk wekt dat het vooral veel van dezelfde rodeo razernij is, levert de band met deze EP 5 zeer van elkaar variërende tracks af. Thematiek blijft op zijn redneck’s: drank, drugs, dragracers en golddiggers. De productie van deze EP lijkt wat droger en wat netter afgeveild dan de vuige en smerige sound op hun debuut ‘How ’bout a 92′ , maar de band lijkt daarnaast volop in ontwikkeling met nieuw experiment en een sterke vocale bezetting, waarbij de CUDA signatuur op geen enkele track verloren gaat en de band nog altijd even authentiek het statement maakt dat dit serieuze redneck terreur is die alle landbouwgrond laat trillen!

CUDA - BEECH (jpg voor recensies)

Benzedrine Dragsterboy

Benzedrine Dragsterboy

He swallows down his bennies, clenched fists on the steering wheel.
He’s never felt this ready, his third eye, FIXED ON THE TARMAC
Born to ride, never lived to lose, takes a final sip of booze.
Shift his gear now the action is go,
Fuck all them, SOCALLED PROS.

BURN OUT, FLAG DOWN, DOWN THIS ROAD!
BURN OUT, FLAG DOWN, THIS LIFE HE CHOSE!
BURN OUT, FLAG DOWN, DOWN THIS ROAD!
BURN OUT, FLAG DOWN, THIS LIFE HE CHOSE!
BENZEDRINE DRAGSTERBOY!

Now he drives even faster, machine and boy are becoming one.
Seeing red, praying on the high speed demon, for his life and sins to come.
Tosses a glance in the rear-view-mirror and sees the point of no return.
Smashing the brake and gritting his teeth, smelling his fucking  SOUL BURN

BURN OUT, FLAG DOWN, DOWN THIS ROAD!
BURN OUT, FLAG DOWN, THIS LIFE HE CHOSE!
BURN OUT, FLAG DOWN, DOWN THIS ROAD!
BURN OUT, FLAG DOWN, THIS LIFE HE CHOSE!
BENZEDRINE DRAGSTERBOY!

BENZEDRINE DRAGSTERBOY!