All posts in March 2014

Review: “Finale nu of Nooit” door 3voor12, 2014-03-11

Door Ernst Jan Hölscher

“…CUDA is de vijfde en laatste band van deze Finale. “Cowpunk”, beschrijft een van beide danseresjes de muziekstijl van de band. En qua uitstraling zouden de heren inderdaad niet misstaan op de gemiddelde ranch in Texas. De associatie met bands als het Eindhovense Peter Pan Speedrock is snel gemaakt, en zal voor CUDA zelf hooguit een bevestiging zijn dat het goede pad gekozen is. Deze mannen uit Echt en Sittard lijken maar voor één ding geboren, en dat is precies waarvoor ze vanmiddag naar Venlo zijn gekomen: vettige redneck rock maken! Voor de band het podium opkomt staan er twee kauwgom kauwende ‘Daisy Dukes’ alvast klaar met de gitaren… de rechter tovert uit haar boezem een plectrum tevoorschijn voor de bassist; de toon is gezet. “It’s time for Rock and Roll!” brult Bjørn Mevissen. Andermaal valt op hoe hoog het niveau van deze finale is. Er staat hier een uiterst solide band, die donders goed weet hoe ze een zaal moeten inpakken. Halverwege de set voorzien twee trompettisten het viertal van een Mexicaans tintje, een goed gekozen toevoeging aan hun ‘turbocharged speedrock’. Gezien de grote diversiteit van de finalisten zal lang niet elke bezoeker een groot fan van het genre zijn, maar de gebalde vuisten van CUDA laten ook de neutrale bezoeker niet onbetuigd.”

cuda wil delissen

Review: “Finale Nu of Nooit” – ZEF magazine 2014-03-10

door Tom Janssen

“…CUDA mag de middag afsluiten met hun denderende ‘cowpunk’. Over hun presentatie is in ieder geval goed nagedacht. Van geruite houthakkershemden en bijpassende truckerpetjes tot de dansende, in hotpants en opgeknoopt bloesje gehulde cowgirls mét pom-pom’s: CUDA ademt de ‘hillbillie’-sfeer. Dat geldt uiteraard ook voor de muziek, waarin knetterende punk wordt gecombineerd met country elementen, waarvan de mondharmonica in ‘Rodeoclown’ misschien wel het meest typerende voorbeeld is. Een gimmick, hoor ik je zeggen? Jeen. Ja, het thema drukt nadrukkelijk het stempel op band en muziek, maar het is wél verdomd goed uitgevoerd. Slim ook, dat instrumentale nummer halverwege de set, met de inbreng van twee trompettisten, dat zorgt voor de nodige afwisseling. Vernieuwend is het niet wat CUDA doet, boeit ook geen moer, het is gewoon ordinaire, recht-toe-recht-aan-met-een-bierpul-in-de-linker-en-het-achterste-van-je-vriendin-in-de-rechterhand-muziek. En dat is, zeker op een ingekakte festivalmiddag in pakweg juni, best lekker.”