Category: Uncategorized

Review BEECH by 3voor12.nl

Tekst: Roy Engelen.

Sinds het uitbrengen van hun eerste CD “How ‘bout a 92” in 2013 heeft de Limburgse band CUDA flink aan de weg getimmerd om hun aanstekelijke in-your-face hillbilly muziek op de kaart te zetten. Nu is er een tweede album.

Sinds het uitbrengen van hun eerste CD “How ‘bout a 92” in 2013 heeft de Limburgse band CUDA flink aan de weg getimmerd om hun aanstekelijke in-your-face hillbilly muziek op de kaart te zetten. Dit niet geheel zonder succes, want je moet als muziekliefhebber redelijk onder een blok hout geleefd hebben als je ze nog nooit live hebt mogen aanschouwen. In 2016 trakteren ze ons op nieuw materiaal in de vorm van een EP genaamd “Beech”. Met het artwork van de hoes en CD – dat geheel in ‘beuken’ is uitgevoerd en verwijst naar het muzikaal ‘beuken’ – is het meteen duidelijk dat het CUDA wederom menens is.

Aan het begin van het openingsnummer “Cockadoodledoo” zorgt een indrukwekkend lange uithaal van de bekende gangvocals ervoor dat je meteen weer bij de les bent. Het nummer is een feest van herkenning met het intro van een up tempo drum en gierende gitaren. Het gebruik van de banjo tijdens het couplet geeft een catchy twist aan het nummer dat verhaalt over het invoeren van de Whiskey Tax in Amerika in 1791. De verwijzing naar een kip heeft te maken met het feit dat de boeren die tegen deze belasting in opstand waren gekomen het uiteindelijk niet op een confrontatie met het regeringsleger hebben laten aankomen.

Ondanks het wisselen van hun frontman en een iets drogere en meer clangy bas sound, klinkt Cuda eigenlijk als vanouds. De stem van de nieuwe zanger heeft iets minder laag maar compenseert dit met een passend extra ruw randje. Dit rokerige randje wordt in het tweede nummer “Buckskin Joe” nog eens versterkt door het gebruik van een bullet microfoon of megafoon voor de zang. De tekst gaat over Joseph Higginbottom die in de tijd van de goudkoorts zijn land verkocht in de veronderstelling dat de goud bron was opgedroogd. Al snel bleek dit niet het geval te zijn en ontstond er ter plekke een nederzetting die nu nog zijn naam draagt.

Het mag duidelijk zijn dat het ditmaal de anti-helden en slechte eigenschappen zijn die door CUDA worden bezongen. Zo ook in het derde nummer “Benzedrine Dragsterboy” dat verwijst naar het gebruik van ”Bennies” oftewel amfetamine door dragracers. Dit middel werd veelvuldig gebruikt als compensatie voor het slaapgebrek vanwege hun drukke reis- en raceschema. Het is dan ook het meest energieke en snelle nummer van deze EP. De burnouts van de bas en drum aan het begin van het nummer en tijdens ieder refrein toveren telkens een glimlach op mijn gezicht. De climax van het nummer is een heerlijke gitaarsolo begeleid door ditmaal zowaar melodieuse gangvocals.

Daarna neemt men iets gas terug in het nummer “Bourbon Boogie” dat het drinken van Bourbon Whiskey promoot als de remedie voor al je problemen. Hoe groot of erg deze problemen ook zijn. Dit nummer neigt iets meer naar de “bluesrock” dan de cowpunk die we van Cuda gewend zijn. Dit komt mede door het gebruik van het Hammond orgel, dat een mooie aanvulling is op de bestaande CUDA sound. Mocht het je toch lukken om tijdens het refrein stil te blijven zitten dan zul je toch telkens na iedere “swing” kreet toe moeten geven aan het deinzen van het nummer. Het laatste nummer “Bad Man” omschrijft een premiejager die je lot bepaalt met het tossen van een munt. Ook dit nummer bevat een prachtig beukende solo op de gitaar en is een waardig, duistere evenals abrupt eindigende afsluiter van de EP.

In navolging op hun debuut album beukt CUDA er weer lekker op los met deze 5 nieuwe nummers in hun typische cowpunk stortvloed stijl. Als je tevens de tijd neemt om goed naar de nummers te luisteren zul je door de bomen het bos kunnen zien en concluderen dat deze EP eigenlijk zeer gevariëerd is qua nummers. Het enige minpunt dat ik kan bedenken is dat het er maar 5 zijn, maar dat het wachten daarop zeker de moeite waard is geweest.

Original link: http://3voor12.vpro.nl/lokaal/limburg/nieuws/2016/juli/Beech-van-CUDA.html

 

Review BEECH by CamielMusic.nl

Album recensie: CUDA – Beech

Huzza! CUDA is terug en dat is heel fijn nieuws!

CUDA - bandphoto (Mobile)

De band die bekend staat om hun enorm energieke cowpunk sound heeft wel een redelijk grote verandering moeten ondergaan. De nieuwe frontman, Jeroen Strous, laat gelukkig horen dat er eigenlijk vrij weinig is veranderd aan de unieke stijl die deze band steeds laat horen! Nadat de mannen in 2013 een volledig album te hebben uitgebracht was het nu uiteraard tijd voor een EP. Nieuwe ronde, nieuwe kansen. Uiteraard sta ik er ook weer voor open om dit te horen en erover te schrijven! Na hun zeer eigen versie van een nummer van Carboon, ‘T Gevaor’ om precies te zijn, keek ik zeer zeker uit naar hun eigen nummers.

Te beginnen met ‘Cockadoodledoo’. Lekker kalm, een stel kakelende kippen en een haan wat krijst, is het daarna gewoon gas geven zoals we CUDA ook kennen. Deins nergens voor terug! Er zit een heel catchy deuntje in, vanwege de banjo, en natuurlijk een stuk waar iedereen aan mee kan doen, dit komt mede door de energieke samenzang die zeker eruit springt. Goed begin!!! ‘Buckskin Joe’ start met een fijne knal op de drums, gierende gitaren en een uitnodigende ‘HEY’. Verder zingt Jeroen waarschijnlijk door een megafoon waardoor het geheel toch, logischerwijs, een hele andere sound krijgt! Ook dit is zo’n nummer waar alles gegeven wordt en ook écht keihard kan worden gerockt! Gierend gitaarwerk, een uithaal en een drumpartij: dé start van ‘Benzidrine Dragsterboy’. Daarna is het een en al gas geven en keihard rammen! Zonder twijfel het snelste nummer van de EP en ik zie hier zonder meer een flinke mosh pit onstaan (mocht deze nog niet geweest zijn….). Nummer 4 is ‘Bourbon Boogie’. Logischerwijs dienen de heren ook soms een kleine ‘pauze’ te pakken. Deze track is een stuk rustiger maar qua stijl zal het nooit veranderen. Je proeft CUDA - BEECH EP Cover (Mobile)(leuke woordgrap al zeg ik het zelf) dat hier wat bluerock in zit en ook die stijl past goed bij de heren. Tevens… Een orgel? Wow nice!!! De afsluiter ‘Bad Man’ begint met weer wat uptempo gitaren en een lekker ritme op de drums. Naarmate het nummer vordert wordt het ook steeds beter en beter. Wat ook al bij de eerste track op viel is de samenzang en hier is dat ook een hele dikke plus! Rauw maar zo vol energieke rock sound. Hier is de punk wellicht iets op de achtergrond verdwenen maar het maakt dit alles niet minder CUDA. Geen rust, het blijf knallen, het is top!

CUDA mag blij zijn met deze 5 nummers. Het is een afwisseling van die heerlijke punk met vleugjes rock én ook wat blues erbij. Het is niet om even rustig te luisteren want je zult er absoluut niet op stil kunnen zitten of laat staan: stil staan! Het is vaak moeilijk om na een verandering in een band, zeker een zanger, om dan sterk terug te komen/door te gaan. Deze mannen doen het gewoon! Ik sluit af waarmee ik begon: HUZZA!

BEECH review by McSharq.nl

Tekst door: Sharik “MCSharQ” Derksen.

CUDA is Back!

CUDA - BEECH (jpg voor recensies)

En zo zou de SharQ Bite al kunnen eindigen want meer dan dat valt er echt niet aan toe te voegen. De band uit het zuiden maakt met hun EP Beech weer een bazen plaat. Met de verandering van frontman, nu Jeroen Strous, moest er natuurlijk nieuw werk komen om de komende zomer en najaar shows bij te staan. Beech is met vijf nummers een prima uithangbord hiervoor.

Rudy, Bass, Mike en nu dus Jeroen beginnen met Cockadoodledoo lekker aan de EP. De sound is niet heel erg veranderd en dat is maar goed ook want de heren weten altijd heerlijk te rocken onstage. Als je hoofd nog vast zit aan het eind van de show heb je iets niet begrepen. De gitaarklanken vliegen je weer om de oren en Buckskin Joe doet daar lekker in mee. Maar om echt op speed te komen is Benzedrine Dragsterboy een heerlijk uptempo nummer. Raampjes open en vol gas over de snelweg. Om even op adem te komen weerklinkt Bourbon Boogie. Een stevig en straf snelheid komt vanuit de drummer waaroverheen de bass en gitaar in het gareel blijven. Het is de langste track op de plaat met iets over vier minuten en breekt wel het tempo van de plaat iets.

Gelukkig wordt er afgesloten met Bad Man, het nummer welke het tempo terugbrengt. Beech is vanaf 14.6 te beluisteren via de bekende wegen! Dus eerst even weekendje Pinkpoppen en dan afterparty met CUDA! Huzza!

EP review BEECH by ZEF-Magazine.nl

Tekst: Niena Bocken

CUDA, een explosief experiment in de redneck razernij. Limburg’s enige echte cowpunkband CUDA brengt deze maand een nieuwe EP uit: ‘BEECH’ Het is het vervolg op hun full-length ‘How ‘bout a ’92’, die in 2013 werd uitgebracht en zeer goed ontvangen werd. Wat kunnen we verwachten van de opvolger in EP vorm?

Deze EP verwelkomt de luisteraar met een stel kakelende beestjes, wat al spanning oproept, want we weten dat we hier allerminst naar een vredige band gaan zitten luisteren. Die spanning is terecht, want al snel veranderen de beestjes in één grote exploderende plofkip wanneer de heren het intro inzetten met een luid gebrul, gegier en geroffel dat even uitklinkt. Net als je denkt dat het nummer, genaamd Cockadoodledoo door zal denderen, wordt er een enkel gitaarriffje ingezet dat aankondigt dat je je schrap moet gaan zetten voor een rodeo, en die komt er. Deze track doet denken aan de vroegere punk uit de 70’s, mede door de zich steeds herhalende gitaarriffs die veelal staccato worden gespeeld. Ook de drums worden versimpeld tot een naar hoempa riekend schema, wat bij deze muziek natuurlijk ook past. Dat maakt ook dat het snel catchy wordt en zich vooral ook goed leent voor sing-a-long stukken. De band maakt ook dankbaar gebruik van veel backing vocals, wat het krachtig maakt. Nu weet ik niet of dát het is, maar ik moet ook aan Dropkick Murphy’s denken als ik zo zit te luisteren. De band heeft sinds kort van zanger gewisseld, wat me deed benieuwen naar de invloed daarvan op het geheel. Niets doet teleurstellen; deze vocalen, die doen denken aan die van GBH’s Colin Abrahal maar dan met iets minder heesheid en iets meer brulgorgel, kunnen dit geweld mákkelijk aan. En dat is maar goed ook, want hoewel de sound van CUDA hier wat gladjes is afgeveild, blaast de band nog eens zo hard en smerig live. Ook wanneer er wat cleaner wordt gezongen met wat hogere tonen -hetzij zo lijkt met wat megafoon-effect erover-, klinkt dat erg lekker, zoals in het nummer Bucksking Joe. Dit nummer is wat meer thrashy, er wordt in de coupletten over de muziek heen gepraat. De refreinen lenen zich goed voor sing-a-longs, wat de band ook lijkt te triggeren met een hoop ‘hey’s’ en ‘ho’s’, niet alleen in dit nummer, dat me overigens erg doet denken aan Hellyeah’s ‘Sangre por sangre’.

Benzedrine Dragsterboy is meer verwant aan de stijl die Peter Pan Speedrock vaak aanhoudt en is het snelste nummer op de EP. Het lijkt een sprintwedstrijd waarin her en der flink gestruikeld wordt, maar dan wel op het ritme. Voor punkliefhebbers en snelheidsfanaten een erg prettige track!

Dan is Bourbon Boogie even bijtank tijd. Nou, dat wordt dan wel snel drinken, want hoewel dit bluesrock-achtige nummer wat snelheid terugneemt, is het een erg energiek en afwisselend zuipavontuur met  veel verschillende stukken waarin solo’s, improvisaties en opmaten niet worden geschuwd. Een paar keer denk ik dat het nummer zal stoppen, maar dan wordt er weer een nieuwe fles aangebroken waaruit net weer een andere mix stroomt. Er komt zelfs een orgel aan te pas! Dit is een erg welkome afwisseling, en geeft een extra bite aan de bourbon (boogie). Het idee dat deze band op Bospop zou staan, vind ik plots helemaal geen gek idee. Bluespunk, kan best! Ook het laatste nummer Bad Man zie ik daar in een stomende tent gespeeld worden. Dit nummer klinkt, en dat komt niet door de titel, wat volwassener dan de eerste twee nummers, maar dat komt misschien omdat er wat meer tempowisselingen zijn en minder uitdrukkelijke rodeo-riffs, waarmee de track meer richting rock gaat dan naar punk. Potverdorie, na 5 nummers heeft CUDA je helemaal wild gemaakt!

 

De koe-bij-de-hoorns-samenvattende: lekkere drumfills, strakke gitaarriffs, zeer energieke samenzang en hoewel de muziek van CUDA hier op het eerste gezicht de indruk wekt dat het vooral veel van dezelfde rodeo razernij is, levert de band met deze EP 5 zeer van elkaar variërende tracks af. Thematiek blijft op zijn redneck’s: drank, drugs, dragracers en golddiggers. De productie van deze EP lijkt wat droger en wat netter afgeveild dan de vuige en smerige sound op hun debuut ‘How ’bout a 92′ , maar de band lijkt daarnaast volop in ontwikkeling met nieuw experiment en een sterke vocale bezetting, waarbij de CUDA signatuur op geen enkele track verloren gaat en de band nog altijd even authentiek het statement maakt dat dit serieuze redneck terreur is die alle landbouwgrond laat trillen!

CUDA - BEECH (jpg voor recensies)

Benzedrine Dragsterboy

Benzedrine Dragsterboy

He swallows down his bennies, clenched fists on the steering wheel.
He’s never felt this ready, his third eye, FIXED ON THE TARMAC
Born to ride, never lived to lose, takes a final sip of booze.
Shift his gear now the action is go,
Fuck all them, SOCALLED PROS.

BURN OUT, FLAG DOWN, DOWN THIS ROAD!
BURN OUT, FLAG DOWN, THIS LIFE HE CHOSE!
BURN OUT, FLAG DOWN, DOWN THIS ROAD!
BURN OUT, FLAG DOWN, THIS LIFE HE CHOSE!
BENZEDRINE DRAGSTERBOY!

Now he drives even faster, machine and boy are becoming one.
Seeing red, praying on the high speed demon, for his life and sins to come.
Tosses a glance in the rear-view-mirror and sees the point of no return.
Smashing the brake and gritting his teeth, smelling his fucking  SOUL BURN

BURN OUT, FLAG DOWN, DOWN THIS ROAD!
BURN OUT, FLAG DOWN, THIS LIFE HE CHOSE!
BURN OUT, FLAG DOWN, DOWN THIS ROAD!
BURN OUT, FLAG DOWN, THIS LIFE HE CHOSE!
BENZEDRINE DRAGSTERBOY!

BENZEDRINE DRAGSTERBOY!

 

Review Guts & Glory, Poppodium Volt 20-05-2016

20-05-2016 ZEF Magazine, door Niena Bocken

…De opkomst vandaag vind ik wat teleurstellend: in het begin van de avond was er nog de verwachting dat het later wat drukker zou worden, maar ook als CUDA begint is het nog steeds vrij leeg in de zaal. Deze Cowpunk-band timmert al een poosje aan de weg. Zo namen ze een videoclip op, speelden op Mama’s Pride,  Scumbash Rotterdam en deelden het podium met een bekende naam als The Exploited. De band heeft net een nieuwe EP uitgebracht en ook vermeldenswaardig: een nieuwe vocalist! Een markante verschijning die ook niet zou misstaan als benzinepomphouder en louche automonteur in een hillbilly-horrorfilm zoals Texas Chainsaw Massacre.

Past dus perfect bij het concept dat CUDA wil overbrengen: rauwe raggende rock ’n roll, die ruikt naar bier en landbouw. Wat een plus is aan deze band, is de podiumpresentatie. Er wordt aandacht besteed aan de sfeer die de Limburgse Hillbillies willen brengen, wat betekent dat we de nodige ruiten blousen, tuinbroeken, truckerpetjes en baarden zien. Dat helpt toch echt wel in de beleving. De gimmick die de band eerder vaker inzette, namelijk de half ontblote podiumdanseressen, wordt vandaag achterwege gelaten. Ach, zo komt de jury ook niet voor nog moeilijkere beslissingen te staan, laten we maar zeggen. De band stoomt vandaag flink door en we krijgen een dampende set om de oren gesmeten van de heren. Heerlijk energiek, maar het is jammer dat de band in regio’s als Brabant waarschijnlijk beter wordt begrepen dan hier, waar (speed)rock ’n roll toch een veel minder grote populariteit geniet. Het lijken vooral de 30-plussers die interesse tonen. CUDA zou perfect passen op een festival als Speedfest en ik zou ze een plek op Jera ook zeker gunnen. CUDA weet precies wat het wil en is daarin authentiek.

Live Review “Mijn Carboon”-tribute by ZEF-magazine

Door Roel Peijs

De tent afbreken. Cuda draait daar de hand niet voor om. Zo rauw werd het nog niet eerder vanavond. Mannen met baarden en handen gelijk kolenschoppen brengen ons een flinke dosis gitaargeweld. Met een strot die klinkt alsof hij 12 kilo mijngruis heeft moeten inhaleren is de boodschap duidelijk. Maximaal instortingsgevaar niet uigezonderd presenteert de rockabilly-groep ‘Gevoar,’ afkomstig van het album ‘D’r letste koempel deit de lamp oet.’ Hoezo gepast? Geen lamp blijft heel bij dit geweld.

Live review SCUMBASH 2, by Metalfan.nl

Aan Cuda uit Sittard de eer om te openen in de voodootent. Lekker dampende cowpunk met een rechtdoorzee rock-‘n-rollsausje. Daar lusten we wel meer van en de sfeer zit er vanaf het eerste nummer meteen lekker in. Kennelijk heeft deze band normaal gesproken ook cheerleaders op het podium staan, maar helaas moesten wij het zonder doen deze keer. Cuda zet echter een uitermate solide show neer, dus dat gemis zullen we ze deze keer maar vergeven. Dit is een bandje dat we vermoedelijk nog wel vaker op soortgelijke festivals te zien zullen krijgen, en wat mij betreft is dat een goede aanvulling, want hier lust ik best meer van. (Tatzel)

Maxazine_Scumbash-2_Leen-en-Bertus_DSC_1828-021

Live review SCUMBASH 2 by Tempelores Magazine

Besides the two indoor stages (it’s February… let’s stay indoors) they have a small stage in a tent. Some interesting acts are scheduled on the stage and right with the first one the tent appears to be packed in no time. Cuda is the first one and they are described as cowpunk. Well, no time is left to waste to find out what we can expect from that as the guys are bringing it to you right away. While their vocalist is marching over the stage from left to right, back and front the others the guitars are giving us their own show. Sometimes the band brings it more united and that creates an atmosphere in which you immediately pick up that feel good atmosphere. A fine act for this tent stage!

1947381_347331065467798_6194156918167590064_n

Live review SCUMBASH 2 by Counterculture.nl

De tweede Scumbash begint in de nieuwe Voodoo tent met het Limburgse viertal van Cuda. Cowpunk zo noemen de bebaarde heren in houthakkershemden hun muziek. Het tempo ligt lekker hoog maar er is genoeg ruimte voor wat ongein. Bertus en Leen zien dat hun festival op formidabele wijze van start gaat. Snel naar binnen voor het eerste biertje.

11051133_348147238719514_436804404_n